១) ការឆ្លង និងអាការៈដំបូង

ករណីរបស់ខ្ញុំ គឺឆ្លងពីការពីចូលរួមសិក្ខាសាលាអន្តរជាតិនៅបារាំង ដែលមានអ្នកចូលរួមប្រហែល៣០នាក់ ហើយសិក្ខាសាលាបានផ្អាកភ្លាមៗក្រោយបានដឹងថា ជនជាតិហ្វីលីពីនម្នាក់កើតជំងឺនេះ។ សិក្ខាកាមផ្សេងទៀតបានទាមទារធ្វើតេស្តិ៍ តែបារាំងមិនព្រមធ្វើអោយ ដោយសំអាងថា គ្មានអាការៈ។ សិក្ខាកាមបរទេសពីររូបផ្សេងទៀតក៏បានប្រាប់យើងថា ពួកគាត់បានធ្វើតេស្តិ៍វិជ្ជមានដែរបន្ទាប់ពីទៅដល់ប្រទេសវិញ។

មកដល់ប្រទេសវិញ ជាវិធានការបង្ការ ខ្ញុំបានជួលខុនដូនៅដាច់ដោយឡែកពីគ្រួសារអោយបានគ្រប់១៤ ថ្ងៃ។ មួយថ្ងៃក្រោយមក ពោលគឺ៧ថ្ងៃក្រោយពីខ្ញុំបានប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកមានផ្ទុកវីរុស ទើបខ្ញុំមានអាការៈប្លែក ដកដង្ហើមញាប់ រាគ ប៉ុន្តែមិនក្តៅខ្លួន។ ថ្ងៃទីពីរនៅរាគទៀត ទោះមិនមានញ៉ាំអ្វីខុស ហើយស្រៀវស្រាញ តឹងក និងឡើងកម្តៅ។ គេងយប់ក្តៅរងា ហើយបែកញើស ឆាប់អស់កម្លាំង ចុករោយស្រពន់។ ខ្ញុំក៏ស្នើសុំការពិនិត្យនៅពេទ្យសូវៀត ហើយគេយកដងវែងដូចសំឡីត្បារត្រចៀក រុកចូលច្រមុះ និងបំពង់កខ្ញុំ ហើយយកសំណាករបស់ខ្ញុំទៅពិនិត្យ។ ក្រោយដឹងលទ្ធផលថាវិជ្ជមាន ដើម្បីរក្សាការសំងាត់ និងអត្តសញ្ញាណអ្នកជំងឺផង និងដើម្បីការពារសុខភាពសាធារណៈផង គេបានសាកសួរគ្រប់ចំណុចថា តើខ្ញុំបានជួបនរណា ទៅញ៉ាំបាយហាងណា។ល។ បន្ទប់ជួលខុនដូរបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេស្ទេរីលសម្លាប់មេរោគ ហើយអ្នកសំអាតបន្ទប់ក៏ត្រូវដាក់ក្នុងការតាមដាន។

២) ថ្នាំព្យាបាល

ថ្នាំសំខាន់ជាងគេគឺ Kaletra ដែលគេប្រើសម្រាប់ទប់ទល់នឹងវីរុស HIV ។ ថ្នាំនេះខ្លាំងអាចធ្វើទុក្ខក្រពះ ពិបាកគេង។ នៅថ្ងៃទីបី ពេទ្យបានអោយថ្នាំថ្មីបន្ថែមទៀតគឺ Chloroquine ដែលជាថ្នាំគ្រុនចាញ់ ដើម្បីកុំអោយវីរុសរីករាលដាលវាយលុកដល់សួត។ ថ្នាំទាំងពីរមុខនេះ មិនមែនជាថ្នាំព្យាបាលទេ គឺគ្រាន់តែជាថ្នាំទប់ទល់កុំអោយមេរោគរីករាលដាលប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីនេះ គឺអោយថ្នាំអាស្រ័យលើអាការៈ បើក្តៅខ្លួនដាក់ Doliprane បើរាគដាក់ថ្នាំរាគ។
អ្នកជំងឺដែលមានអាការៈស្រាលគឺពេទ្យឱ្យប្រើតែ Kaletra ទេ តែខ្ញុំនិងបុរសជនជាតិបារាំងដែលមានបញ្ហាផ្លូវដង្ហើម ពេទ្យតម្រូវឱ្យប្រើថ្នាំ Chloroquine ថែមទៀត។ ពេទ្យឱ្យខ្ញុំប្រើថ្នាំ Chloroquine ១០ថ្ងៃ ដើម្បីឱ្យផុតដំណាក់កាលគ្រោះថ្នាក់នៃការរលាកសួត។ អាការៈនៃការរលាកសួតគឺមានបីព្រមគ្នា គឺក្តៅខ្លួនជាប្រចាំ ក្អក និងពិបាកដកដង្ហើម។ តែខ្ញុំពុំមានអាការៈក្តៅខ្លួនជាប្រចាំនោះទេ។

៣) អាការៈប្រចាំថ្ងៃ និងស្ថានភាពជំងឺ

អ្នកជំងឺពេលនោះមានប្តីប្រពន្ធវ័យចំណាស់ជនជាតិអង់គ្លេស បុរសជនជាតិបែលហ្សិក និងបុរសជនជាតិបារាំង ២នាក់ និងបងប្អូនខ្មែរឥស្លាម៤នាក់។ អាការៈ និងរោគសញ្ញាគឺមិនដូចគ្នាទេ។ ក្នុងចំណោមអ្នកជំងឺទាំង១០នាក់ មានតែខ្ញុំ និងបុរសជនជាតិបារាំងប៉ុណ្ណោះដែលមានបញ្ហាផ្លូវដង្ហើម ឯអ្នកផ្សេងទៀតហាក់ពុំមានអាការៈអ្វីគួរឱ្យកត់សម្គាល់នោះទេ។ ពួកគាត់មានតែក្តៅខ្លួនបន្តិចបន្តួច ឬពិបាកគេង ឬធ្វើទុក្ខក្រពះដោយសារថ្មាំប៉ុណ្ណោះ។

អាការៈជំងឺមានឡើងមានចុះ។ បន្ទាប់ពីចូលសម្រាកព្យាបាល អាការៈរបស់ខ្ញុំគឺតឹងក ហាក់ដូចជាមានសត្វល្អិតនៅរមាស់ក្នុងបំពង់ក។ ខ្ញុំពុំមានប្រវត្តិឈឺផ្លូវដង្ហើមពីមុនមកទេ។ សំលេងខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្អក ហើយក្អករាល់ពេលដែលខ្ញុំហាមាត់និយាយ។ អាចដកដង្ហើមចេញបាន តែមានការពិបាកក្នុងការដកដង្ហើមចូល។ បើដកចូលខ្លាំង នឹងក្អក ឬដូចចង់ថប់ដង្ហើម។ គេងរាបស្មើធម្មតាពិបាកដកដង្ហើម ទាល់តែដាក់គ្រែរាងបញ្ឈរបន្តិច ហើយគេងផ្អៀងក៏ពិបាកដកដង្ហើមដែរ។ ដោយសារឥទ្ធិពលថ្នាំផង ដោយសារមេរោគវាយលុកផង ជួនកាលធ្វើទុក្ខក្រពះពិបាកញ៉ាំ ជួនកាលពិបាកគេង ជួនទៅពេលគេងក្តៅត្រជាក់ បែកញើស។ ប៉ុន្តែពេទ្យមិនមានឱ្យតមអ្វីទេ ម្ហូបអ្វីក៏ញ៉ាំបានដែរ ឱ្យតែឃ្លាន។

ចំពោះកម្លាំងកំហែង ពេលខ្លះមានកម្លាំង ពេលខ្លះក៏ខ្សោយកម្លាំង។ អ្នកជំងឺផ្សេងទៀតដូចគ្នាដែរ។ នៅថ្ងៃទី១០ ពេលព្រឹកខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ស្រឡះបំពង់ក។ ពេលនោះខ្ញុំអរខ្លាំងណាស់។ តែពេលរសៀលស្រាប់តែឈឺកឡើងវិញ។ ហេតុតែចង់ឆាប់ជា ថ្ងៃនោះខ្ញុំខំប្រឹងញ៉ាំច្រើន ឈរហាលថ្ងៃ៣០នាទីព្រឹក ៣០នាទីល្ងាច។ ដល់ប្រឹងជ្រុលពេកខ្ញុំបែរជាបាក់កម្លាំង ហើយស្ថានភាពធ្លាក់ចុះស្រិប។ ខ្ញុំពិបាកដកដង្ហើមទាល់តែប្រើអុកស៊ីសែនជំនួយ ហើយអស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ ទាល់តែព្យួរសេរ៉ូមទើបមានកម្លាំងឡើងវិញ។ នេះគឺជាថ្ងៃដែលដុនដាបបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំចាប់ផ្តើមថ្មមសុខភាពឡើងវិញ មិនបង្ខំញ៉ាំលើសកម្រិត ឬហាត់ប្រាណលើសកម្លាំង។
ខ្ញុំខិតខំស្តាប់អ្វីដែលរាងកាយទាមទារ។ ខ្ញុំខំញ៉ាំតិចៗតែច្រើនដង ហើយញ៉ាំនេះញ៉ាំនោះឱ្យមានអ្វីនៅក្នុងក្រពះជានិច្ច ដើម្បីរក្សាកម្លាំងជាប្រចាំ។ ព្យាយាមញ៉ាំទឹកច្រើនណាស់ ហាក់បីដូចជាការសំអាតបំពង់ក។ នៅពេលដែលយើងមានសុខភាពខ្សោយ ហើយនៅពេលមានសម្ពាធឈាមទាប ពេលខ្លះយើងអាចយល់សប្តិអាក្រក់។ មិនមែនតែខ្ញុំទេ ជនបរទេសទាំងនោះក៏និយាយដូចគ្នាដែរ។

ការរក្សាសុខភាព និងកម្លាំងឱ្យមានលំនឹងល្អគឺមានសារៈសំខាន់។ មិនអាចបង្ខំតាមចិត្តដែលចង់ជានោះទេ។

៤) ការធ្វើតេស្តិ៍តាមដានមេរោគ

ដំបូង ពេទ្យបានប្រាប់ថា ធ្វើតេស្តិ៍បីថ្ងៃម្តង ហើយបើអវិជ្ជមានយកទៅដាក់កន្លែងផ្សេងតែម្តង ដើម្បីត្រៀមទទួលអ្នកវិជ្ជមានផ្សេងទៀត។ ក្រោយមក គេដូរគោលការណ៍មកពិនិត្យ២ថ្ងៃម្តងវិញ។ ក្រោយពេលដែលធ្វើតេស្តិ៍អវិជ្ជមានពីរដងជាប់គ្នា ទើបគេអនុញ្ញាតឱ្យចេញពីពេទ្យ ហើយក៏នៅបន្តតាមដានសុខភាព២សប្តាហ៍បន្តទៀត។ ក្នុងរយៈពេលពីរសប្តាហ៍នេះក៏ត្រូវធ្វើតេស្តិ៍ម្តង ឬពីរដងទៀត ដើម្បីឱ្យប្រាកដថា លែងមានវីរុស។
លទ្ធផលតេស្តិ៍អវិជ្ជមានពីរដងជាប់គ្នាគឺមិនមែនមានភ្លាមៗនោះទេ។ បើមើលអ្នកជំងឺជុំវិញខ្ញុំ បូកទាំងខ្លួនខ្ញុំផងគឺពួកយើងត្រូវការពេលវេលាប្រហែល៣សបា្តហ៍ ទម្រាំវីរុសទាំងនោះរលាយបាត់ទៅវិញ ដោយខ្លួនឯង អាស្រ័យទៅតាមភាពខ្លាំង និងភាពស៊ាំនៃប្រព័ន្ធការពាររាងកាយយើង និងរយៈពេលនៃការឆ្លងវីរុស។ អ្នកខ្លះអាចជាលឿន ឬយូរជាងនេះ ពោលគឺមិនអាចកំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់នោះទេ។

៥) ការគ្រប់គ្រងសតិអារម្មណ៍

ដូចរៀបរាប់ខាងលើ លទ្ធផលតេស្តិ៍អវិជ្ជមានពីរដងជាប់គ្នាគឺមិនងាយនោះទេ ព្រោះពេលខ្លះអវិជ្ជមានម្តងហើយ តែធ្វើតេស្តិ៍លើកក្រោយវិជ្ជមានវិញគឺជារឿងធម្មតាសម្រាប់អ្នកជំងឺកូវីត។ ដូច្នេះ ការធាក់ថយបែបនេះ ពេលខ្លះធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺស្ត្រេសខ្លាំង។ ជនបរទេសដែលបារម្ភខ្លាចអត់យន្តហោះត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ គឺពួកគាត់អន្ទះអន្ទែងខ្លាំងណាស់។ ស្រ្តីចំណាស់ជនជាតិអង់គ្លេសយំរាល់ថ្ងៃ។ បុរសជនជាតិប៊ែលហ្សិកស្រែកអាឡេអាឡូ ដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ខ្លួនឯងបាន។ បុរសជនជាតិបារាំងដែលគ្មានបញ្ហាសុខភាពអីសោះ ក៏អាចក្លាយទៅជាប្រកាច់ដកដង្ហើមមិនដល់គ្នា ដោយសារការភ័យខ្លាច និងបារម្ភហួសហេតុដែរ។

ខ្ញុំក៏បានសួរពួកគាត់ថា តើមានប្រយោជន៍អ្វីដែលកម្ពុជាត្រូវទុកអ្នកឯងនៅពេទ្យ បើសិនជាអ្នកឯងជាសះស្បើយពីជំងឺនោះ? ខ្ញុំថា បើនៅបារាំង គ្រាន់តែសុំគេធ្វើតេស្តិ៍ ក៏គេមិនធ្វើឱ្យផង។ ពួកគាត់ក៏ស្ងាត់មាត់។ ខ្ញុំមិនបាននិយាយបញ្ចប់ឃ្លាទេថា កម្ពុជាមើលពួកគាត់ដោយមិនគិតកម្រៃអ្វីទាំងអស់ ហើយកម្ពុជាក៏ត្រូវការមើលថែប្រជាជនខ្លួនឯងដែរ។

ឃើញតេស្តិ៍អវិជ្ជមានហើយវិជ្ជមានឡើងវិញរបស់ពួកគាត់ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីលទ្ធផលបណ្តោះអាសន្ននោះទេ គឺខ្ញុំចង់ស្តាប់តែលទ្ធផលអវិជ្ជមានពីរដងប៉ុណ្ណោះ។ ពេលដែលដឹងថា សុខភាពខ្លួនឯងមិនស្រួល ខ្ញុំសឹងតែមិនចង់ធ្វើតេស្តិ៍ផង។ សំខាន់បំផុតនោះគឺមិនមែនអន្ទះសារចង់ប្រញាប់ចេញពីពេទ្យនោះទេ។ ត្រូវគិតថា យូរប៉ុណ្ណាក៏ត្រូវទ្រាំដែរ ត្រូវនៅឱ្យទាល់តែជាសះស្បើយ ដើម្បីខ្លួនយើង ដើម្បីគ្រួសារ និងសង្គម។

បងប្អូនខ្មែរឥស្លាមមានការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បានល្អ តាមរយៈទម្លាប់បន់ស្រន់ជាប្រចាំរបស់ពួកគាត់។

ពួកបរទេសមានការរអ៊ូរទាំច្រើន ហើយត្អូញថា មិនមានគេមកសំអាតអនាម័យ។ អ្នកជំងឺខ្មែរយើងមិនរអ៊ូច្រើនទេ ហើយមានការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនបានល្អ។ ពេលទំនេរខ្មែរយើងយកអំបោស និងក្រណាត់មកជូតសំអាត ធ្វើអនាម័យបន្ទប់សម្រាកព្យាបាល និងបន្ទប់ទឹក ដើម្បីបរិស្ថានស្អាតទាំងអស់គ្នា។ ដល់ឃើញខ្មែរធ្វើបែបនេះ ពួកបរទេសនោះក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើតាមដែរ។ ពួកគេក៏គួរតែយល់ដែរថា នេះមិនមែនជាសណ្ឋាគារនោះទេ ហើយបុគ្គលិកក៏មិនមែនចេះតែចេញចូលមកបម្រើយើងគ្រប់តែពេលនោះដែរ។ បុគ្គលិកក៏មានការភ័យខ្លាចការឆ្លងជំងឺនេះដែរ។

៦) អគារព្យាបាល

នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ អ្នកជំងឺកូវីតត្រូវបានដាក់ក្នុងអគារដាច់ដោយឡែក ដែលជាបរិវេណបិទជិត ហើយគ្មាននរណាអាចចូលបានទេ។ បរិវេណអគារចែកចេញជាបួនផ្នែក៖ បន្ទប់អ្នកជំងឺ បន្ទប់គ្រូពេទ្យ បន្ទប់សម្លាប់មេរោគ និងរានហាលសម្រាប់អ្នកជំងឺស្រូបខ្យល់អាកាស និងហាត់ប្រាណ។ បន្ទប់សម្លាប់មេរោគគឺនៅចន្លោះកណ្តាលបន្ទប់គ្រូពេទ្យ និងអ្នកជំងឺ។ ពេលគ្រូពេទ្យចេញចូល ពួកគាត់ត្រូវពាក់ខោអាវការពារពីក្បាលដល់ចុងជើង ហើយចូលទៅក្នុងបន្ទប់នោះបាញ់ទឹកអាល់កុលទាំងពេលចូល ហើយចេញមកវិញ។ បន្ទប់អ្នកជំងឺមានតែមួយនៅរួមគ្នា មានគ្រែ១០។ គ្រូពេទ្យពន្យល់ថា បន្ទប់នេះមានការរចនាតាមបច្ចេកទេសសម្រាប់ប្រភេទជំងឺឆ្លង មានកង្ហារខ្យល់ចេញចូល មានភ្លើងកាំរស្មី UV សម្លាប់មេរោគ មានពេទ្យប្រចាំការ មើលតាមកាមេរ៉ា និងអាចឆ្លើយឆ្លងតាមទូរស័ព្ទពេលមានតម្រូវការអ្វីមួយ។ ក្នុងមួយថ្ងៃ បុគ្គលិកគេចូលមក ៣លើក ដើម្បីតាមដានសុខភាព ផ្តល់ថ្នាំ ផ្តល់ម្ហូបអាហារ និងសំអាតអនាម័យ។

៧) វិធានការបង្ការទប់ស្កាត់ និងការប្រុងប្រៀបសម្រាប់អាសន្នធំបើពិនិត្យលើចំណាត់ការរបស់ក្រសួងសុខាភិបាល

ក្នុងការតាមដានស្វែងរកអ្នកជំងឺ កម្ពុជាបានចាត់វិធានការត្រឹមត្រូវ។ យើងបានសហការយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងអង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO)។ ខ្មែរយើងឆែកករណីសង្ស័យបានច្រើនហើយអត់គិតលុយទៀត។ បើនៅបារាំង គេមិនធ្វើតេស្តិ៍អោយផង ហើយក៏មិនមាននរណាមកសួរនាំអ្នកដែលធ្លាប់បានប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកជំងឺដែរ។ ចំណែកកម្ពុជាវិញគឺខាងក្រសួងសួរខ្ទេចសួរខ្ទី ទៅជួបនរណាខ្លះ តាមសួរអ្នកជួបហ្នឹងទៀត មានអាការៈអីអត់។ សូម្បីតែអ្នកសំអាតបន្ទប់ខុនដូខ្ញុំក៏គេដាក់ក្នុងការតាមដាន ១៤ថ្ងៃដែរ។ មើលរបៀបក្រសួងខិតខំប្រមែប្រមូលខ្មែរឥស្លាម តាមរកអ្នកមានវីរុស គឺមានការដេញដោលសាកសួរច្រើនណាស់ ឆ្លងខេត្ត ឆ្លងក្រុង។ នេះគឺជាចំណាត់ការដ៏ល្អក្នុងការទប់ស្កាត់ និងបង្ការការរាតត្បាតជំងឺ។ ក្រសួងធ្វើការតាមដានល្អិតល្អន់ និងអត់ធ្មត់ណាស់។ ករណីខ្លះ ស្តាប់ទៅដូចតាមចាប់អញ្ចឹង ព្រោះអ្នកជំងឺគាត់គេចមិនចង់ចូលពេទ្យ។

ការលះបង់របស់បុគ្គលិកពេទ្យនៅសមរភូមិជួរមុខគឺខ្ពស់ណាស់។ ក្នុងអំឡុងពេលមើលថែអ្នកជំងឺ ពួកគាត់មិនអាចជួបគ្រួសារបានទេ ហើយពេលចប់រយៈពេលមួយដែលត្រូវដូរវេន ពួកគាត់ត្រូវគេដាក់ដាច់ដោយឡែក១៤ថ្ងៃ ដើម្បីតាមដានសុខភាព មុនពេលអាចទៅរួមរស់ដោយប្រក្រតីជាមួយក្រុមគ្រួសារគាត់វិញ។

បញ្ហារបស់យើងសព្វថ្ងៃ គឺនៅត្រង់ថា យើងខ្វះបុគ្គលិកពេទ្យ និងទីតាំងព្យាបាលមានស្តង់ដារបច្ចេកទេស និងមានអនាម័យ។ ទោះបីជាមន្ទីរពេទ្យសូវៀតមានស្តង់ដារខ្ពស់ក្តី តែការរៀបចំគឺមិនបានត្រៀមសម្រាប់ករណីធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ។ ឧទាហរណ៍ ខ្ញុំមានបញ្ហាសួត ប៉ុន្តែ នៅក្នុងបន្ទប់ព្យាបាលមិនមានឧបករណ៍ថតសួត ហើយគេក៏មិនអាចយកខ្ញុំទៅថតសួតនៅអគារផ្សេងបានដែរ។ បន្ទប់ព្យាបាលក៏គួរមានអគារផ្សេងដែលអាចដាក់អ្នកជំងឺដែលមានអាការៈធ្ងន់ធ្ងរ ឱ្យនៅដាច់ដោយឡែកដែរ។

បុគ្គលិកពេទ្យហាក់ពុំទាន់មានទឹកដៃស្មើគ្នានៅឡើយ។ ពេទ្យខ្លះយកសំណាកឡើងឈាមច្រមុះអ្នកជំងឺ ពេទ្យខ្លះពុំទាន់ស្ទាត់ក្នុងការយកសំណាកតាមបំពង់ក ពេទ្យខ្លះដោតម្ជុរខុសសរសៃ។ល។ តែនេះគ្រាន់តែជាករណីតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងណាក្តី គួរមានការហាត់សមទាំងនៅក្នុងក្រុង និងតាមទីជនបទ ដើម្បីត្រៀមបម្រុងពេលមានគ្រោះអាសន្នធំ ដែលត្រូវការបុគ្គលិកពេទ្យច្រើន បូករួមទាំងបុគ្គលិកបម្រុង ដើម្បីការពារពលរដ្ឋផង និងបុគ្គលិកពេទ្យផង។ នៅពេលដែលមានការហ្វឹកហ្វឺនច្បាស់ ពួកគាត់នឹងមានទំនុកចិត្តកាន់តែខ្លាំងក្នុងការធ្វើការងារដោយស្មើដៃគ្នា ហើយពលរដ្ឋក៏មានទំនុកចិត្តដែរ។

ក្តីបារម្ភធំបំផុតនោះគឺស្តង់ដារបច្ចេកទេស និងកម្រិតអនាម័យកន្លែងព្យាបាលនៅទីជនបទ។ នេះពិតជាមិនមែនជារឿងសាមញ្ញនោះទេ ហើយទាមទារឱ្យមានការត្រៀមខ្លួន តាមសេណារីយ៉ូ តាមដំណាក់កាលផ្សេងៗ និងការរៀបចំបំពាក់បរិក្ខារបច្ចេកទេស ដោយមានផែនការល្អិតល្អន់ជាមុន។

“មិនអីទេនិយម” គឺជាគ្រោះថ្នាក់ ហើយ “ស្លន់ស្លោនិយម” ហាក់បីដូចជាពិភពលោកនេះរលាយរលត់ ក៏គ្រោះថ្នាក់ដូចគ្នា។ ដូច្នេះ យើងត្រូវប្រឈមនឹងការពិតថា ការរាតត្បាតនៃជំងឺកូវីតគឺមានហានិភ័យខ្ពស់ ហើយទន្ទឹមនឹងនេះ យើងក៏ត្រូវមានផែនការត្រៀមល្អិតល្អន់ ដើម្បីជៀសវាងភាពស្លន់ស្លោ ពេលអាសន្នធំមកដល់។ ការត្រៀមទាំងឡាយគឺត្រូវមានការសហការទាំងអាជ្ញាធរ និងប្រជាពលរដ្ឋ។ ពលរដ្ឋគ្រប់រូបត្រូវដឹងថា ជំងឺនេះគឺអាចព្យាបាលជាសះស្បើយ ហើយករណីមធ្យម និងធ្ងន់មានតិចតួចណាស់។ ពលរដ្ឋត្រូវមានទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពព្យាបាលរបស់ពេទ្យខ្មែរ។ ពលរដ្ឋត្រូវស្តាប់តាមការណែនាំរបស់អាជ្ញាធរ ក្នុងការគ្រប់គ្រង និងតាមដានសុខភាពផ្ទាល់ខ្លួន មិនត្រូវឆោឡោ ស្តាប់តាមព័ត៌មានមិនពិត ឬព័ត៌មានដែលគ្មានប្រភពច្បាស់លាស់នោះទេ៕

ដកស្រង់ពី៖ មន្ត្រីរាជការខ្មែរនៅរាជធានីភ្នំពេញ

#វិធីការពារកូរ៉ូណា #វិធីការពារខូវិដ

The post មន្ត្រីខ្មែរម្នាក់ដែលសះស្បើយពីជំងឺ កូវីត-១៩ បានចែករំលែកបទពិសោធន៍ ពីការព្យាបាល និង ការប្រើប្រាស់ថ្នាំ appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

ឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី

តាមពិតទៅមនុស្សយើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែអាចធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខខ្លួនឯងស ភ្លឺ រលោង ហ្មត់ខៃ និងស្រស់ស្អាតបានគ្រប់ៗគ្នា ប៉ុន្តែគ្រាន់តែពួកគេមិនបានដឹងពីវិធីថែរក្សាទាំងនោះតែប៉ុណ្ណោះ។ តើមានវិធីសាស្រ្តអ្វីដែលធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខសហ្មត់រលោង ដោយពុំចាំបាច់ចំណាយលុយ? គឺប្រាកដជាមាន ដោយលោកអ្នកគ្រាន់តែអនុវត្តតាមវិធីសាស្រ្តមួយចំនួនដូចខាងក្រោម៖

ទី១ នៅពេលដើរចេញទៅក្រៅផ្ទះត្រូវកម្ដៅថ្ងៃ ហើយត្រឡប់ចូលក្នុងផ្ទះវិញ សូមកុំទាន់លុបលាងមុខភ្លាមៗឱ្យសោះ គឺត្រូវរង់ចាំយ៉ាងហោចណាស់១៥នាទីសិន ចាំលុបលាងមុខ។ ហេតុអ្វី? ព្រោះថា បើយើងលុបមុខទាំងដែលស្បែកមុខកំពុងតែក្ដៅ វានឹងធ្វើឱ្យស្បែកមុខយើងជាំ ឬរោលមិនខានឡើយ។

ទី២ ការបាត់បង់ជាតិទឹក ឬខ្វះជាតិក្នុងខ្លួន នឹងធ្វើឱ្យស្បែករបស់យើងជ្រីវជ្រួញ គ្រើម និងចាស់ជាងវ័យ។ ដូច្នេះដើម្បីឱ្យស្បែកភ្លឺរលោង និងមានសំណើមល្អ ក្នុងមួយថ្ងៃយើងត្រូវញ៉ាំទឹកឱ្យបានចន្លោះពី៨ទៅ១២កែវ។ ត្រូវចាំថា បើអ្នកញ៉ាំទឹកបានកាន់តែច្រើន នោះស្បែករបស់អ្នកក៏កាន់តែស្រស់ស្អាត និងភ្លឺរលោងផងដែរ។

ទី៣ មនុស្សភាគច្រើនចូលចិត្តយកដៃទៅអង្អែលស្បែកមុខលេង ជាហេតុធ្វើឱ្យស្បែកមុខពួកគេក្រវេមក្រវាមដូចមុខមេអំបៅអ៊ីចឹង។ មានន័យថា ដៃយើងកុំរពិសពេក កុំប៉ះឬអង្វែល កុំឆ្កឹះផ្ទៃមុខលេង ព្រោះដៃយើងពោរពេញទៅដោយមេរោគ។ បើមេរោគនៅជាប់ដៃ ហើយយើងយកដៃទៅអង្អែលផ្ទៃមុខ ឬឆ្កឹះឆ្កៀលផ្ទៃមុខលេង នោះប្រាកដជាធ្វើឱ្យមុខយើងជាំ ឬដំបៅមិនងាយជាឡើយ។

ទី៤ ត្រូវលុបមុខនឹងទឹកក្ដៅឧណ្ហៗឱ្យបានញឹកញាប់។ ទោះបីជារវល់នឹងការងារខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងមួយថ្ងៃត្រូវលុបមុខនឹងទឹកក្ដៅឧណ្ហៗយ៉ាងតិចឱ្យបាន៤ដង ហើយយកកន្សែងស្អាតមកជូតផ្ទៃមុខថ្នមៗ។ ក្នុងរយៈពេលលុបមុខដំបូងស្បែកមុខយើងឡើងតឹង និងរបកៗបន្តិច ប៉ុន្តែលុះពេលលុបបានប្រហែលជា២ទៅ៣សប្ដាហ៍ក្រោយមក ស្បែកមុខយើងឡើងទន់ល្មើយខុសពីធម្មតា ហើយរលោងថែមទៀតផង។

ទី៥ កក់សក់ឱ្យបានញឹកញាប់។ ប្រសិនបើយើងខ្ជិលកក់សក់ នោះស្បែកមុខយើងក៏អាក្រក់ទៅតាមហ្នឹងដែរ។ អ៊ីចឹងរៀងរាល់មុនពេលចូលគេងយើងត្រូវកក់សក់ និងលាងមុខនឹងសាប៊ូឱ្យបានស្អាត ដើម្បីកុំឱ្យមានមេរោគនៅជាប់ស្បែកក្បាល និងផ្ទៃមុខរបស់យើង។ ប្រសិនបើយើងមិនបានកក់សក់ និងលាងសម្អាតមុខមុនពេលចូលគេងទេ ខ្លាញ់និងធូលីដីនៅមុខយើងហ្នឹង បូករួមនឹងសក់យើងមានមេរោគទៀត ដូច្នេះពេលយើងគេងទៅប៉ះចុះប៉ះឡើង ធ្វើឱ្យមុខយើងបិទរន្ធជិតអស់រលីង ជាហេតុធ្វើឱ្យមុខយើងឡើងជាំ កើតមុន ហើយចាស់មុនអាយុ។

ទី៦ បោកគក់ស្រោមខ្នើយ។ តើប៉ុន្មានថ្ងៃទើបអ្នកទាំងអស់គ្នាបោកគក់ស្រោមខ្នើយម្ដង? អ្នកខ្លះថា១ខែបោកគក់ម្ដង ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតថាកន្លះឆ្នាំទើបបោកគក់ម្ដង។ បើខ្ជិលដល់ម្ល៉ឹងៗ តើឱ្យផ្ទៃមុខរលោងស្អាតយ៉ាងម៉េចនឹងកើតទៅ? ក្នុងមួយសប្ដាហ៍ត្រូវបោកគក់ ឬប្ដូរស្រោមខ្នើយឱ្យបានពីរដងយ៉ាងតិច។ ព្រោះបើយើងមិនងាយប្ដូរ ឬមិនងាយបោកគក់ស្រោមខ្នើយ នោះធូលីដី និងមេរោគផ្សេងៗនឹងផ្ដុំគ្នានៅជាប់ស្រោមខ្នើយនោះ លុះពេលយើងកើយទៅធ្វើឱ្យមុខយើងឡើងមុន ឬអាឡែកហ្ស៊ីជាដើម។

ទី៧ កុំញ៉ាំអាហារមានជាតិខ្លាញ់ ហឹរ ជូរ ចត់ និងប្រើគ្រឿងគ្រៅច្រើន ព្រោះអាហារទាំងអស់ហ្នឹងសុទ្ធតែអាឡែកហ្ស៊ីជាមួយស្បែកមុខរបស់យើង។

ទី៨ កុំលាបឡេ ឬម្សៅផ្ដេសផ្ដាស។ ឡេ និងម្សៅ គឺជាផលិតផលដែលមានផ្ទុកសារធាតុគីមី ដែលអាចធ្វើឱ្យស្បែករបស់យើងអាឡែកហ្ស៊ី រមាស់ ហើម ឡើងក្រហម និងដំបៅជាដើម។ ប៉ុន្តែក្នុងករណីយើងចង់លាប គឺត្រូវតែលាបសាកល្បងកន្លែងណាមួយសិន ហើយប្រសិនបើគ្មានប្រតិកម្មអ្វីទេ យើងអាចលាបបាន។

ទី៩ ត្រូវហាត់ប្រាណឱ្យបានច្រើន។ ការហាត់ប្រាណ ក៏ជាចំណែកមួយជួយឱ្យស្បែកយើងស្រស់ស្អាត និងតឹងណែនផងដែរ។ នៅពេលហាត់ប្រាណបែកញើស ជាតិពុលក្នុងខ្លួនទាំងប៉ុន្មាននឹងហូរជ្រាបចេញតាមញើស ដូច្នេះវាធ្វើឱ្យកោសិកាស្បែកយើងមានសុខភាពល្អ។

ប្រភព៖​ MJQ University Press

The post តោះមកសា្តប់ការណែនាំពីវិធីងាយ ៗ ធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខស្រស់ស្អាតពី ឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

ប្រភព៖ ហ្វេសបុក

The post គ្រូពេទ្យប៉ាស្ទ័របានណែនាំថា បើសិនជាសត្វដែលផ្ទុកមេរោគឆ្កែឆ្កួត រួមមាន៖ ឆ្កែ ឆ្មា ជ្រូក ស្វា ខាំ ត្រូវ…. appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

តើជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត (Depression) ជាអ្វី?
បើយោងតាមទ្រឹស្តីអន្តរជាតិជារួម ឃើញថា ជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត (Depression) នេះ គឺជាដំណាក់កាលនៃការចុះខ្សោយនៃផ្លូវអារម្មណ៍ និងការដើរបញ្ច្រាសនៃសកម្មភាពរស់រវើករបស់មនុស្សយើង ដែលវាមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបន្តិចម្តងៗមិនដឹងខ្លួនដល់កម្លាំងនៃការគិត, ឥទ្ធិពលអាក្រក់ដល់ឥរិយាបថ, មានសម្ពាធកាន់តែធ្ងន់ឡើងៗទៅលើផ្លូវអារម្មណ៍ ផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវសារពាង្គកាយ ហើយក៏កាត់បន្ថយនូវការស្គាល់ខ្លួនឯងជាបណ្តើរៗផងដែរ ជាអាទិ៍ដូចជា ការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ណា​ម្នាក់…ជាដើម។ ជម្ងឺនេះ ក៏អាចជាអាការៈនៃជម្ងឺដែលមានឥទ្ធិពលពីថ្នាំពេទ្យ ឬការព្យាយាមណាមួយផងដែរ ហើយវាក៏អាចជាអាការៈនៃជម្ងឺអារម្មណ៍ (Mood Disorders) ដូចជា ជម្ងឺអារម្មណ៍ធ្ងន់ធ្ងរ (Major depressive disorder) ឬជម្ងឺអារម្មណ៍ស្រាល (Dysthymia)។

តើកត្តាអ្វីខ្លះដែលនាំឲ្យមានជម្ងឺនេះកើតឡើង?
តាមពិតទៅវាមានកត្តាជាច្រើនដែលអាចបណ្តាលឲ្យជម្ងឺនេះកើតឡើង ក្នុងនោះមានដូចជា៖ លក្ខខណ្ឌនៃជីវិត (Life events), បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ (Personality), អត្តសញ្ញាណ និងភេទពីធម្មជាតិរបស់មនុស(Gender identity and sexuality), ការប្រើប្រាស់ថ្នាំក្នុងការព្យាបាលជម្ងឺអ្វីមួយ (Medical treatments), សារធាតុជម្រុញនានា (Substance-induced), ជម្ងឺមិនមែនមកពីផ្លូវចិត្ត (Non-psychiatric illness), អាការៈជម្ងឺផ្លូវចិត្ត (Psychiatric syndromes) …។ល។

1. លក្ខខណ្ឌនៃជីវិត (Life events)
វាអាចកើតឡើងតាំងពីកំណើតនូវអាការៈដូចជា៖ ការអស់សង្ឃឹម (Bereavement), ការមិនយកចិត្តទុកដាក់ (Neglect), ការបំពានលើផ្លូវចិត្ត (Mental abuse), ការបំពានលើផ្លូវកាយ ​(Physical abuse), ការបំពានលើផ្លូវភេទ (Sexual abuse) ជាពិសេសគឺភាពមិនស្មើគ្នាដែលឪពុកម្តាយផ្តល់ឲ្យរវាងកូនៗក្នុងគ្រួសារតែមួយ (Unequal parental treatment) …ជាដើម ដែលវាអាចមានឥទ្ធិពលខ្លាំងរហូតដល់មួយជីវិតតែម្តង។

លម្អិតជាងនេះទៀតសម្រាប់លក្ខខណ្ឌនៃជីវិតដែលអាចទាក់ទិនដល់ជម្ងឺប្រភេទនេះមានដូចជា៖ អាចកើតពីកំណើត, ការរាំងរដូវ (សម្រាប់មនុស្សស្រី), បញ្ហា ឬវិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុ, អត់ការងារធ្វើ, ស្ត្រេស (ពីការងារ ឬការសិក្សា ឬគ្រួសារ ឬលក្ខខណ្ឌក្នុងការរស់នៅ…។ល។), ការព្យាបាលជម្ងឺ (ដូចជា៖ មហារីក, អេដស៍…។ល។), ការគំរាមកំហែងណាមួយ (Bullying), គ្រោះធម្មជាតិ (Natural disaster), ភាពឯកាក្នុងសង្គមរស់នៅ (Isolation), ការចាប់បង្ខំ, វិបត្តិស្នេហា, ការច្រណែនឈ្នានីស, របួសគ្រោះថ្នាក់ជាយថាហេតុណាមួយ…។ល។ បើចំពោះក្មេងៗជំទង់វិញ ជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្តនេះ អាចបណ្តាលមកពី ការមិនរាប់រកពីមិត្តភ័ក្តិ ឬអ្នកជិតខាង ឬការស្អប់ខ្ពើម (តាមកត្តាផ្សេងៗ៖ ពណ៌សំបុរ, ជាតិសាសន៍, អត្តចរឹត,​ របៀបរបបរស់នៅ…។ល។)

2. បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ (Personality)
ប្រសិនបើភាគរយកើនឡើងនៃបុគ្គលិកលក្ខណៈប្លែកៗដែលពាក់ព័ន្ធប្រព៏ន្ធសរសៃប្រសាទ នោះវាអាចភាគច្រើនបង្កើតជាអាការៈនៃជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត ឬធ្លាក់អារម្មណ៍នេះ ដ៏ដូចជាប្រភេទផ្សេងៗដែលទាក់ទិននឹងការពង្រីកអារម្មណ៍មានការថយចុះ។ បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់មនុស្សមួយចំនួនផ្សេងទៀត អាចបង្ហាញតាមរយៈ អារម្មណ៍ឡើងចុះលឿន, ឆាប់ខឹង, ឧស្សាហ៍មានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តរយៈខ្លីញឹកញាប់, ការថមថយនូវការយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើអ្វីៗដូចដែលធ្លាប់មានចំណូលចិត្ត, គេងមិនសូវលក់ស្រួល, ព្យាយាមដកខ្លួនចេញពីសង្គមបន្តិចម្តងៗ, ការផ្លាស់ប្តូរនូវរបបអាហារ ការហូបចុក, មានការពិបាកក្នុងយកចិត្តទុកដាក់លើអ្វីមួយ…។ល។

3. អត្តសញ្ញាណ និងភេទពីធម្មជាតិរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ (Gender identity and sexuality)
ប្រសិនបើអ្នកណាដែលឧស្សាហ៍យកចិត្តទុកដាក់ក្នុងធ្វើបំរៀបធៀបលើអត្តសញ្ញាណ និងភេទ (ការរើសអើងរវាងស្រ្តី និងបុរស) ច្រើនដងពេក នោះវាក៏ជាសញ្ញានៃការឈានចូលមកដល់នូវជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្តផងដែរ។

4. ការប្រើប្រាស់ថ្នាំក្នុងការព្យាបាលជម្ងឺអ្វីមួយ (Medical treatments)
ជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត ឬធ្លាក់អារម្មណ៍នេះ ក៏បណ្តាលមកពីលទ្ធផលនៃការព្យាបាលជម្ងឺអ្វីមួយដែលទាក់ទងនឹងជាតិថ្នាំដែលបានប្រើប្រាស់សម្រាប់ការព្យាបាល និងប្រភេទជម្ងឺនោះ ដូចជាវិធីព្យាបាលកាសិកា (Interferon therapy), វិធីព្យាបាលលើប្រភេទជម្ងឺលើសឈាម… (Beta-blockers therapy), វិធីពន្យាកំណើត (Contraceptives therapy), វិធីព្យាបាលជម្ងឺបេះដូង (Cardiac agents), វិធីព្យាបាលជម្ងឺប្រកាច់ (Anticonvulsants therapy), វិធីព្យាបាលជម្ងឺឈឺក្បាលប្រកាំង​(Antimigraine drugs therapy), វិធីព្យាបាលជម្ងឺចិត្តសាស្រ្ត (Psychotics therapy), វិធីព្យាបាលទាក់ទឹងអ័រម៉ូន (Hormonial agents therapy) ដូ​ចជា ស្បូន (Gonadotropin)…ជាដើម។

5. សារធាតុជម្រុញនានា​ (Substance-induced)
ការប្រើប្រាស់នូវប្រភេទថ្នាំព្យាបាលមួយចំនួនធំ ដោយមិនមានការត្រួតពិនិត្យត្រឹមត្រូវតាមប្រភេទ និងកម្រិត (Dose) នឹងនាំដល់ការបង្កើតឡើងនូវប្រភេទជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត (Depression) នេះ ឬអាការៈពុល (Intoxication) អាចរាប់បញ្ចូលដូចជា៖ គ្រឿងអាល់កុល (ជាតិស្រវឹង), ប្រភេទថ្នាំព្យបាលសន្សឹមៗ (Benzodiazepins), ប្រភេទថ្នាំបំបាត់ការឈឺចាប់ (Pain killers) ដូចជា ហេរ៉ូអ៉ីន (Heroin),​ ថ្នាំជំនួយផ្សេងៗ ដូចជា កូកាអ៉ីន (Cocaine) និងអំប៉េតាមីន (Emphetamines), ថ្នាំព្យាបាលការស្រវាំងភ្នែក ឬរមាស់ (Hallucinogens), និងថ្នាំប្រភេទព្យាបាលជម្ងឺហឺត (Inhalants drugs) …។ល។

6. ជម្ងឺមិនមែនមកពីផ្លូវចិត្ត (Non-psychiatric illnesses)
ជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត អាចបណ្តាលមកពីលទ្ធផលមួយចំនួននៃជម្ងឺដទៃទៀត ដូចជា កង្វះអាហារូបត្ថម្ភ (Nutritional deficiencies) និងលក្ខខណ្ឌចាំបាច់នៃប្រព៏ន្ធសរសៃប្រសាទ និងបញ្ហាផ្លូវកាយ ដូចជា៖ កង្វះកោសិកាសម្រាប់ទ្រទ្រង់ឆ្អឹងខ្នង, សម្ពាធឈាមខ្សោយខ្លាំង ឬឡើងខ្លាំង, ការរលាក (គ្រឿងក្នុងមនុស្ស), ជម្ងឺក្នុងខួរក្បាល (Sclerosis), ការធ្វើឲ្យញ័រដៃ ក្បាល (ញាក់ៗ) (Parkinson’s disease), ការឈឺរាំរ៉ៃ (Chronic pains), គាំងបេះដូង (Stroke), ទឹកនោមផ្អែម (Diabetes), និងមហារីក (Cancer)…ជាដើម។

7. អាការៈជម្ងឺផ្លូវចិត្ត (Psychiatric syndromes)
ជាអាការៈរំខានដល់ផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្ស ដែលមនុស្សយើងមានវាក្នុងរវាងពីរសប្តាហ៍លើអាការៈផ្លូវចិត្តនេះ ឬបាត់បង់នូវការចាប់អារម្មណ៍នានាស្ទើរតែគ្រប់សកម្មភាព និងអាចជាជម្ងឺផ្លូវចិត្តស្រាលដែលចាប់ផ្តើមឡើងបន្តិចម្តងៗមិនដឹងខ្លួន ឈានដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតមួយ ដែលមានឥទ្ធិពលដល់ការគិត ការចងចាំ ការយកចិត្តទុកដាក់។ ចំណែកគ្រោះថ្នាក់ពីការបើកបរ, ត្រូវគ្រាប់កាំភ្លើង, របួសផ្សេងៗ …។ល។ ក៏ចូលរួមក្នុងការបង្កើតជាអារម្មណ៍ផ្លូវចិត្តផងដែរ។ លើសពីនេះ ការប៉ះពាល់ខ្លាំងណាមួយដល់អារម្មណ៍ទាំងផ្លូវចិត្ត និងអារម្មណ៍ ក្នុងពេលតែមួយ ដូចជា ការបាត់បង់នូវរបស់ ឬមនុស្សសំខាន់ ឬជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួន ឬការបន្ទោសដ៏ខ្លាំងក្លាណាមួយដោយមានការគំរាមកំហែង…។ល។

ការគ្រប់គ្រង ឬវិធីសាស្ត្រក្នុងការគ្រប់គ្រងជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត៖
តាមពិតទៅជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្តនេះ មិនចាំបាច់ឆ្លងកាត់ការព្យាបាលតាមបែបជំនាញខ្លាំងពេកនោះក៏បានដែរ។ ការប្រើប្រាស់នូវអារម្មណ៍ វាជាការសំខាន់ និងចាំបាច់បំផុតក្នុងការព្យាបាលសន្សឹមៗទៅលើប្រភេទជម្ងឺនេះ​ ដោយមិនបាច់ប្រើប្រាស់ថ្នាំក៏បាន។ ដោយយោងតាម NICE (វិទ្យាស្ថានជាតិសម្រាប់ភាពប្រសើរនៃសុខភាព និងការយកចិត្តទុកដាក់) របស់អង់គ្លេស (UK) បានផ្តល់យោបល់ថា ប្រសិនបើវាជាកម្រិតស្រាលនៃជម្ងឺទេ គួរតែត្រូវបានព្យាបាលតាមបែបធម្មតា មិនចាំបាច់ប្រើការព្យាបាលលក្ខណៈធំ ដោយប្រើថ្នាំ Antidepressants ទេ ព្រោះវាមិនមានផលប៉ះពាល់អ្វីខ្លាំងឡើយ ចឹងគួរព្យាបាលដោយការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ គ្រប់គ្រងការគិត ការវិភាគ ពិចារណា ត្រូវឲ្យខួរក្បាលសម្រាកឲ្យបានច្រើន មានការសប្បាយចិត្ត កាយ និងខួរក្បាល ហើយបញ្ចៀសការប្រើប្រាស់ថ្នាំព្យាបាល (ដូចបានបង្ហាញខាងលើ) លើសកម្រិត។ Reamker.com សូមបន្ថែមថា គួរតែរៀនព្រលែងអ្វីៗដែលលែងជារបស់យើងហើយពីដៃ ចិត្ត អារម្មណ៍ និងខួរក្បាល (Learn to let things go) បើមិនអាចយកមកវិញទេ ទោះបីកើតទុក្ខដល់ដាច់ដង្ហើមក៏មិនអាចបានមកវិញ តើយើងនៅគិតវាដល់ណាទៀត។ យើងសង្កើតឃើញ សកម្មភាពនេះវាបានកើតឡើងច្រើនណាស់ ជាពិសេសសម្រាប់មនុស្សវ័យជំទង់ ដែលរហូតដល់ហ៊ានសម្រេចចិត្តផ្តេសផ្តាស បង្កើតរបួសលើខ្លួន ឬសម្លាប់ខ្លួន…ជាដើម ឬក្លាយជាមនុស្សវិកលដើរតាមថ្នល់….។ល។ យើងត្រូវគិតថា មនុស្សយើងកើតមកមិនបានយកទ្រព្យអ្វីមកទេ គ្រាន់តែយករាងកាយ ខួរក្បាល ចិត្ត បេះដូង គ្រឿងក្នុង មក…ប៉ុន្តែបើវាបានទទួលជាមានជម្ងឺណាមួយកើតឡើងលើវាព្យាបាលមិនជាទៅហើយ ក៏មិនគួរនៅស្តាយស្រណោះ គិតច្រើនហួសហេតុពេកដែរ មិនអាចបានមកវិញទេ ហើយជាពិេសេសរបស់ទ្រព្យដែលយើងរកបាន ពេលយើងអស់ដង្ហើមទៅ ក៏មិនអាចយកទៅតាមដែរ​ មិនត្រូវមានអារម្មណ៍ ឬការគិតលោភលន់ពន់ប្រមាណពេកអីនោះដែរ។

វិធីយ៉ាងសាមញ្ញមួយផ្សេងទៀតដែលអា​ចបន្ថយអាការៈនៃជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត គឺស្តាប់ភ្លេងដែលយើងចូលចិត្ត (មិនគួរស្តាប់ចម្រៀងទេ ព្រោះចម្រៀងវាមានពាក្យពេចន៍ផ្សេងៗដែលអាចរឹតតែធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍កំសត់របស់អ្នក)។ ឬក៏ស្តាប់ធម៌ (អ្នកមានជំនឿបែបពុទ្ធសាសនា) ក៏អាចជួយរំលត់ កំចាត់បង់នូវភាពសោកសៅនានា ហើយថែមទាំងអាចស្វែងរកនូវពន្លឺក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាចំពោះមុខបានទៀតផង។ លើសពីនេះ លោកអ្នកក៏អាចសាកល្បងវិធីសាស្រ្តតាំងសម្មាធិ (Meditation) នៅទីស្ថានស្ងប់ស្ងាត់តាមវិធីដែលត្រឹមត្រូវ វាក៏អាចជួយសម្រួល ឬព្យាបាលជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្តបានផងដែរ។ បើអាច លោកអ្នកអាចជ្រើសរើសទីរមនីយដ្ឋានធម្មជាតិពិតៗមួយ ឬច្រើន ដើម្បីទៅកសាងថាមពលផ្លូវចិត្តលោកអ្នកដែលបាត់បង់ឡើងមកវិញ…។ល៕

The post ជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត (Depression) ជាអ្វី? ហេតុម្តេចបានវាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងម្ល៉េះដល់មនុស្សយើង? តើវិធីសាស្ត្រអ្វីអាចធ្វើឲ្យវាល្អឡើងវិញ? appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

1. ចូលចិត្តស្វែងរកចម្លើយពីអីនធឺណែត (ជាងរកខ្លួនឯង)
តាមពិតទៅវាមានភាពងាយស្រួលណាស់ក្នុងការស្វែងរកនូវចម្លើយនៃសំនួរទាំងឡាយអនឡាញ (តាមរយៈអីនធឺណែត) គ្រាន់តែវាយសំនួរចូល អ្នកនឹងទទួលបានចម្លើយយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដែលអ្នកមិនបានខិតខំប្រឹងប្រែងគិត រិះរកចម្លើយដោយខ្លួនឯងបន្តិចសោះ។ យូរៗទៅខួរក្បាលអ្នកលែងដើរ (លែងចេះគិតគូរវែកញែក)តែម្តង។

2. ចូលចិត្តគិត និងធ្វើរឿងរ៉ាវជាច្រើនក្នុងពេលតែមួយ
បើយោងតាមការស្រាវជ្រាវបែបវិទ្យាសាស្ត្រ ឃើញថាមានតែ 2%ប៉ុណ្ណោះនៃមនុស្សយើង ដែលអាចមានសមត្ថភាពពេញលេញ និងពិសេស ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពទៅលើកិច្ចការច្រើនក្នុងពេលតែមួយ ចំណែកមនុស្សទាំងឡាយក្រៅពីភាគរយខាងលើនេះ គួរតែយកចិត្តទុកដាក់លើការងារ ឬកិច្ចការមួយម្តងៗ នៃពេលវេលានិមួយៗ។

3. ចូលចិត្តឆែកអីម៉ែលញឹកញាប់
តើអ្នកដឹងទេថា រាល់ពេលឆែកអឺម៉ែល អ្នកបានចំណាយពេលអស់យ៉ាងតិចណាស់ 25នាទីម្តងៗ ខាតពេលធ្វើការផ្សេងទៀត ដូច្នេះ អ្នកត្រូវកម្រិតខ្លួនឯងក្នុងការប្រើប្រាស់ពេលវេលាសមរម្យណាមួយសម្រាប់ឆែកអឺម៉ែលរបស់អ្នក តែម្តងឬពីរដងបានហើយក្នុងមួយថ្ងៃ។

4. អាជ្ញាបណ្ណនៃក្រមសីលធម៌
ការភូតភរ ក្នុងន័យផ្តល់ជាអត្ថប្រយោជន៍នានាដើម្បីឲ្យខ្លួនឯងបានអនុវត្តនូវទម្លាប់ថ្មីណាមួយ គឺពិតជាការវាយតម្លៃដល់គោលការណ៍ដែលជាគម្រោងរបស់អ្នកដទៃជាច្រើននាក់ក្នុងអភិវឌ្ឍខ្លួន។ ហេតុនេះ សូមកំណត់គោលដៅរបស់អ្នកឲ្យខុសពីអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកតែម្តង។

5. ចូលចិត្តទុកកិច្ច្កការសំខាន់ទៅចុងនៃថ្ងៃនិមួយៗ
យើងដឹងហើយថា មនុស្សម្នាទាំងអស់សុទ្ធតែមានពេលវេលាកំណត់ច្បាស់លាស់ណាស់ក្នុងមួយថ្ងៃៗ ជាមួយនឹងថាមពលដែលខ្លួនមាន ហើយថាមពេលនោះក៏ចេះជាថយចុះទៅៗក្នុងរយៈពេលនៃថ្ងៃមួយៗ ដូចនេះ ជាការល្អបំផុតសម្រាប់ទទួលបាននូវការសម្រេចលើកិច្ចការងារដែលសំខាន់ ចាំបាច់ខ្លាំង និងពិបាកៗឲ្យរួចរាល់មនៅពេលចាប់ផ្តើមនៃថ្ងៃនិមួយៗ។

6. ចូលចិត្តប្រជុំច្រើនពេក
ពិតណាស់! គ្មានអ្វីដែលរំខាន និងរាំងស្ទះដល់ដំណើរនៃការប្រតិបត្តិនានាក្នុងក្រុមហ៊ុន រោងច្រក សហគ្រាស រដ្ឋ និងឯកជន ផលិតកម្ម និងសេវាកម្ម ជាជាងការប្រជុំដែលឥតប្រយោជន៍ ឥតបានការនោះទេ។ ហេតុនេះ គួរកុំទទួលយកនូវការអញ្ជើញឲ្យចូលរួមប្រជុំណាមួយក៏ដោយ រហូតទាល់តែទទួលបាននូវមាតិកា រួមនឹងពេលវេលាប្រជុំឲ្យបានច្បាស់លាស់បំផុត សឹមចូលរួមប្រជុំ។

7. ចូលចិត្តអង្គុយដកដង្ហើមចោលឥតការ
ប្រាកដហើយដែលថា​យើងអង្កុយកាន់តែយូរ គឺកាន់តែធ្វើឲ្យខ្លួនឯងស្ពឹក មិនមានស្មារតីក្លៀវក្លាក្នុងការគិតគូរពិចារណាអីនោះទេ ចឹងគួរព្យាយាមដើរ និងនិយាយពី 20 ទៅ 30 ម៉ាយ ក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដើម្បីទទួលបាននូវភាពស្រស់ស្រាយក្នុងការគិតគូរពិចារណាលើរឿងរ៉ាវនានា។

8. ចុូលចិត្តចុចបិទម៉ោងរោទិ
ការដែលលោកអ្នកចូលចិត្តប្រឆាំងទល់នឹងម៉ោងរោទិដែលបានកំណត់ដោយខ្លួនឯងរបស់អ្នក​នោះ នឹងមិនផ្តល់ផលល្អដល់រូបរាង សព្ពាង្គកាយ បន្ថែមលើភាពងងុយគេងរបស់លោកអ្នកឡើយ ហើយវាក៏បានធ្វើឲ្យកម្លាំងមនោយិទ្ធិ (កម្លាំងកាយចិត្ត)របស់អ្នកថមថយចុះដោយមិនដឹងខ្លួនផងដែរ សម្រាប់ការប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃរបស់លោកអ្នក។

9. មិនអាចកំណត់ទិសដៅអទិភាព (អ្វីដែលចាំបាច់) បាន
ប្រសិនបើលោកអ្នកមានគោលដៅច្រើនហួសហេតុ វានឹងបណ្តាលឲ្យមិនមានប្រសិទ្ធភាព និងប្រសិទ្ធផលទាល់តែសោះ។ សូមចាប់យកអ្វីដែលសំខាន់ និងចាំបាច់សម្រាប់ការធ្វើវា ហើយទុកចោលអ្វីដែលមិនចាំបាច់មួយកន្លែងសិន។

10. ចូលចិត្តរៀបចំផែនការច្រើនលើសលប់
ការៀបចំគម្រោងការរៀងរាល់ម៉ោងក្នុងថ្ងៃនិមួយៗរបស់លោកអ្នក ដែលមិនបានបម្រុងទុកពេលសម្រាប់អ្វីដែលអាចកើតឡើង នៃថ្ងៃនិមួយៗ នឹងមិនផ្តល់ផលប្រយោជន៍ពេញលេញដូចគម្រោងនោះឡើយ។ ហេតុនេះ លោកអ្នកគួរតែរៀបចំគម្រោងផែនការរយៈពេលយ៉ាងហោចណាស់ក្នុង 5ម៉ោងម្តង សម្រាប់កិច្ចការងារប្រចាំថ្ងៃរបស់លោកអ្នក។

11. ចូលចិត្តមិនបានធ្វើផែនការច្បាស់លាស់
វាជាការល្អបំផុតសម្រាប់លោកអ្នក ប្រសិនបើបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់លើលទ្ធផលអ្វីដែលចង់បាន ដោយរៀបចំជំហាន ឬដំណាក់កាលនៃការអនុវត្ត ដើម្បីទៅដល់គោលដៅកំណត់នោះ ជាជាងព្យាយាមលើកឡើងអនុវត្តក្បួនបញ្ចប់ទាំងពាក់កណ្តាលទីនៃគម្រោងមួយៗ។

12. ចូលចិត្តប្រើទូរស័ព្ទពេលគេង
អេក្រង់ទូរស័ព្ទដ៏ឆ្លាតវៃនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ វាបានបញ្ចេញនូវពន្លឺពណ៌ខៀវ ដែលជាពន្លឺបំផ្លាញកោសិកានៃអ័រម៉ូនម៉្យាងដែលជួយសម្រួលដល់វដ្តនៃការគេង និងធ្វើឲ្យយើងសប្បាយរីករាយ។ ហេតុនេះ មិនគួរប្រើទូរស័ព្ទពេលដំណេកនោះទេ វាមិនបានផ្តល់ផលល្អ តែប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរដល់សុខភាពភ្នែក និងអ័រម៉ូនសម្រាប់គេង រួមនឹងការសប្បាយរីករាយរបស់លោកអ្នកផងដែរ៕

The post លះបង់ទម្លាប់អាក្រក់ទាំង ​12 នេះ លោកអ្នកនឹងមានអនាគតត្រចះត្រចង់ appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

តាមស្ថិតិស្រាវជ្រាវដ៏ច្បាស់លាស់ និងទស្សនាវដ្តី Nursing បានបង្ហាញថា មនុស្សចាស់ប្រមាណ 50% ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងការព្យាបាលពេលចាស់ជរា រោគសញ្ញាខ្លាំងជាងគេបំផុតនោះ គឺការមិនយកចិត្តទុកដាក់ ឬហាក់បោះបង់ពួកគាត់ចោល ដោយកូនៗ ឬចៅៗ មានកិច្ចការ ការងារ ឬរៀនសូត្រ ដោយទុកឲ្យគាត់នៅម្នាក់ៗឯងអោបនូវភាពឯការកនិយាយមិនត្រូវ។ ចំនួនមនុស្សចាស់ ៧០ម៉ឺន ក្នុងចំណោមទាំងអស់ ១លាន ២សែននាក់ ឃើញថាសុទ្ធតែមានរោគសញ្ញាផ្លូវចិត្តនៃភាពឯកានេះតែម្តង ហើយក្នុងនោះមានចំនួនកើនឡើងគួរឲ្យកត់សម្គាល់ផងដែររៀងរាល់ឆ្នាំថ្មីៗនេះ។

មនុស្សភាគច្រើនគិតថា មនុស្សចាស់ច្បាស់ជាមិនទម្លាប់ក្នុងបរិយាកាសនៃការរស់នៅបែបសម័យ ឬក្មេងៗដូចគាត់ឡើយ តែតាមពិតការយល់នេះ មិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ និងត្រឹមត្រូវ 100%ឡើយ។ សម្រាប់យាយរបស់នាងវិញ គឺចង់ទៅក្រៅ មើលមនុស្សចេញចូល ទៅមកទៅវិញ និងការយកចិត្តទុកដាក់មកលើគាត់។

សរុបមក រឿងរ៉ាវសង្ខេបរបស់នារីរូបស្រស់ម្នាក់ដែលតែងតែអៀវយាយរបស់នាងទៅធ្វើការជាមួយនេះ គឺពិតជាគួរឲ្យកោតសរសើរ ដោយក្តីអាណិតអាសូរ និងគោរពមួយផងដែរ ក្នុងចំណោមកាយវិការ ឬទង្វើល្អៗជាច្រើនទៀតរបស់កូនៗ ចៅៗ របស់ជីដូនជីតា ប៉ាម៉ាក់ បងប្អូន នៃគ្រួសារនិមួយៗ ផ្សេងៗពីគ្នា៕

The post គួរឲ្យអាណិត និងសរសើរមែននារីម្នាក់នេះ មិនទុកយាយនាងឲ្យនៅម្នាក់ឯងឡើយ appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

Source: Youtube

The post មិនបានមើល… មិនដឹងថា គ្រែឥឡូវទំនើបដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ! appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

ក្នុងនោះ Reamker.com មានចំណាប់អារម្មណ៍មួយលើរបៀបនៃការលំហែរបែបហោះហើរលើអាកាស ជាមួយនឹងសត្វបក្សាបក្សី។ វាជារបៀបនៃការលំហែរដ៏អស្ចារ្យមួយនៅបរទេស ជាក់ស្តែងដូចការបង្ហាញក្នុងវីដេអូឃ្លីបរបស់ NATGEO (National Geographic Adventure) ខាងក្រោមមួយនេះអញ្ចឹង បាននាំអារម្មណ៍អ្នកទស្សនាទៅដល់ឋានអាកាសវេហាស៍មួយដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយខ្យល់បរិសុទ្ធផុតពីដី ផ្ទៃមេឃខៀវស្រងាត់ បាត់អស់ភាពកង្វល់ បន្សល់តែភាពរីករាយ អារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា ជាមួយបក្សាបក្សី សត្វក្ងានព្រៃ ដែលហោះហើរជាមួយអ្នកទេសចរណ៍ កម្រនឹងមាន។ សង្ឃឹមថា នឹងមាននៅស្រុកខ្មែរយើងដែរនាពេលអនាគត។

សូមលោកអ្នករីករាយកំសាន្ត ទេសចរណ៍លើលំហរមេឃា រម្យនាជាមួយបក្សាបក្សី ដូចតទៅ… គួរឲ្យចង់ហោះអញ្ចឹងដែរណាស់! រំភើបណាស់!!!

Source: Facebook

The post មិនដឹងជារំភើបយ៉ាងណាទេបើសិនជាអាច ហោះហើរជាមួយបក្សាបក្សី ដូចក្នុងវិឌីអូនេះ appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

ដើម្បីអនុវត្តវិធីខាងលើនេះឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព ត្រូវអនុវត្តតាម5ចំនុចចាំបាច់ដូចតទៅ៖
1. តំរេតខ្លួន មុខឡើងលើ ដោយសម្រួលសាច់ដុំមុខ អណ្តាត ថ្គាម និងសាច់ដុំជុំវិញភ្នែក។ បើនៅមានអារម្មណ៍រញ៉េរញ៉ៃ សូមលោកអ្នកព្យាយាមសម្រួល ឬធ្វើឲ្យស្រាលត្រង់ចំនុចកណ្តាលថ្ងាសតែម្តង។ សម្រាប់ទាហាន (ឬសហនាវិក) មិនប្រើគ្រែទេ តែអាចអនុវត្តបានពេលអង្គុយ ទោះក្នុងយន្តហោះ រថភ្លើង រថយន្តក្រុង…។ល។

2. ទម្លាក់ស្មាឲ្យកាន់តែទាបកាន់តែល្អ ព្រោះវាជួយឲ្យមានការសម្រាលដល់ភាពតានតឹងត្រង់ ក របស់លោកអ្នក។ រួចហើយ ត្រូវព្យាយាមសម្រាលដៃទាំងសងខាង តែបើមានការលំបាក ត្រូវប្រឹងក្តាប់ដៃមួយសន្ទុះ ហើយរលាវិញតាមសម្រួល រហូតដល់មានអារម្មណ៍ថា ស្រាលពីស្មារហូតដល់ចុងម្រាមដៃ។

3. ដកដង្ហើមឲ្យខ្យល់ចេញ សម្រាលទ្រូង (ឬសួត)របស់លោកអ្នក រួចដកដង្ហើមបញ្ចូលខ្យល់ទៅក្នុងសួតឲ្យពេញ។

4. សម្រាលបរិវេនជើងរបស់លោកអ្នក។ ព្យាយាមបន្ធូរអារម្មណ៍ត្រង់ត្រកៀកលោកអ្នក រួចសម្រួលដល់កំភួនជើង ហើយចុងក្រោយគឺ កជើង និងបាតជើង។

5. ព្យាយាមឲ្យខួរក្បាលលោកអ្នកទទេរ (គ្មានរឿងរ៉ាវត្រូវគិត ឬរូបភាពរញ៉េរញ៉ៃអ្វីឡើយ) តែលោក Lloyd Bud Winter អ្នកនិពន្ធសៀវភៅបានណែនាំឲ្យលោកអ្នកអនុវត្តមួយ ដើម្បីបញ្ឈប់ការគិតរបស់លោកអ្នក ដោយបង្កើតរូបភាពដូចជា៖ (1) លោកអ្នកកំពុងគេងលើទូកតូចមួយ (មេឃស្រឡះពណ៌ខៀវជុំវិញខ្លួន), (2) លោកអ្នកកំពុងគេងលើអង្រឹង ពេលមេឃងងឹតបន្តិច។ បើរូបភាពទាំងពីរនេះមិនមានប្រសិទ្ធភាព គួរនិយាយទៅកាន់ខ្លួនលោកអ្នកថា “ឈប់គិត!” ដដែល 10វិនាទី។

សម្គាល់៖ សូមកុំទាន់បោះបង់ចោលវិធីខាងលើនេះ។ លោកអ្នកព្យាយាមប្រសិនមិនទាន់បានសម្រេច។ តែប៉ុន្មានដងទៀត លោកអ្នកនឹងឃើញប្រសិទ្ធភាពជាក់ជាមិនខាន។​ សម្រាប់ទាហាន ត្រូវបានហ្វឹកហាត់វិធីនេះ ក្នុងរយៈរហូតដល់ 6សប្តាហ៍ឯណោះទើបមានប្រសិទ្ធភាព។

* សូមកុំភ្លេច! លោកអ្នកគួរកាត់បន្ថយភេសជ្ជៈដែលមានសារជាតិកាហ្វេអ៊ីន ហើយសម្រាកពេលមានអារម្មណ៍ថាចង់គេង (ឬស្ងាប) តែកុំចូលគេងទាំងមិនទាន់ចង់ឲ្យសោះ។

* គួរចាប់អាម្មណ៍ផងដែរថា បើការគេងមានកម្រិតគ្រប់គ្រាន់នោះលោកអ្នកនឹង៖
– មានថាមពលខ្លាំងក្លា
– មិនស្ពឹកស្រពន់
– មានអារម្មណ៍ស្រឡះ
– ភ្នែកស្រឡះ (មិនធ្ងន់ភ្នែក)
– គិតអ្វីៗឆាប់ចេញ
– មិនឆេវឆាវច្រើន…ជាដើម។

* បើកង្វះការគេង លោកអ្នកនឹងជួបបញ្ហាធំៗដូចខាងក្រោម៖
– អ័រម៉ូនគ្មានតុល្យភាព
– ថយទម្ងន់ (ក្នុងផ្លូវមិនល្អ)
– ថយកម្រិតប្រតិកម្ម
– ឆាប់ខឹង
– បង្កបញ្ហាដល់ការចងចាំ
– ជម្ងឺបាក់ទឹកចិត្ត
– ឈឺក្បាល…។ល៕

The post វិធីសាស្រ្តទាំង5នេះអាចធ្វើឲ្យលោកអ្នកគេងលក់យ៉ាងស្រួលក្នុងរយៈពេលតែ2នាទីប៉ុណ្ណោះ! appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.

ដើម្បីបំបាត់អាការឈឺក្បាល REAMKER សូមបង្ហាញលោកអ្នកនូវវិធីងាយៗ ដូចខាងក្រោម៖

1- បើមានអាការឈឺត្រង់ថ្ងាស​ និងចំហៀងក្បាលទាំងសងខាង (Migrain) សូមប្រើចង្អុលដៃចុចចំកណ្តាលថ្ងាស (ចន្លោះបរិវេណលើចញ្ចើម) និងឈ្លីគល់សក់ពីក្រោយក្បាល រយៈពេល1នាទី។

2- សូមប្រើម្រាមដៃចង្អុល និងកណ្តាលចុចត្រង់ចំនុចគល់ចិញ្ចើមសងខាង រយៈពេល1នាទី ​បន្ទាប់មកយកម្រាមចង្អុលសងខាងឈ្លីលើថ្ពាស់លោកអ្នក ត្រង់បរិវេណក្រោមភ្នែកសងខាង សម្រាប់កាត់បន្ថយអាការឈឺត្រង់បរិវេណថ្ងាស និងក្រោមភ្នែកទាំងសងខាង (Sinus)។

3- បើលោកអ្នកមានអាការឈឺត្រង់ថ្ងាស និងគុម្ពត្រចៀកសងខាង (Tension) លោកអ្នកអាចប្រើម្រាមមេដៃស្តាំចុចសង្កត់ឲ្យខ្លាំងលើចន្លោះមេដៃ និងចង្អុលដៃឆ្វេង ចុចរយៈពេល 5វិនាទីទៅវិញទៅមក រួចឈ្លី (Massage) កញ្ចឹងក លោកអ្នកទាំងសងខាងរយៈពេល 1នាទី។

4- លោកអ្នក អាចបន្ថយភាពតានតឹងឈឺក្បាលបែបសន្ធាន (Cluster) ដែលបង្កអាការឈឺជុំវិញបរិវេណភ្នែកទាំងសងខាង ដោយប្រើម្រាមដៃ2 (ចង្អុល និងកណ្តាល)ឈ្លឺសៀតផ្កា រយៈពេល5វិនាទី រួចប្រើពេល 5វិនាទីទៀតចុចឲ្យខ្លាំងត្រង់ចន្លោះម្រាមដៃនាង និងកូនដៃ ជាការស្រេច។

សូមតាមដាន និងអនុវត្តជាក់ស្តែងតាមវីដេអូខាងក្រោមទាំងអស់គ្នា…

The post តិចនិចសាមញ្ញ តែអាចបំបាត់អាការឈឺក្បាលបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស appeared first on ព័ត៌មាន រាមកេរ្តិ៍.